Rankingi Śląsk Wrocław – sezony, liczby, rekordy
Śląsk Wrocław to klub, który w polskiej piłce nożnej zapisał się przede wszystkim przez pryzmat konkretnych liczb. Dwa mistrzostwa Polski (1977, 2012), dwa Puchary Polski (1976, 1987), dwa Superpuchary (1987, 2012) – to suche fakty, które budują pozycję wrocławskiego zespołu w krajowych rankingach. Gdy dodać do tego wicemistrzostwa, brązowe medale i europejskie sukcesy z lat 70., otrzymujemy obraz klubu o bogatej, choć nierównej historii.
Dla kibica szukającego konkretów najważniejsze są liczby. Ile razy Śląsk był na podium? Jakie rekordy ustanowił? Gdzie plasuje się w historycznych zestawieniach? Odpowiedzi na te pytania pokazują, że wrocławski zespół to nie przypadkowy bywalec ekstraklasy, ale klub z ugruntowaną pozycją – mimo że jego sukcesy nie rozkładają się równomiernie w czasie.
Pozycja w rankingach wszech czasów
Śląsk Wrocław może pochwalić się wicemistrzostwami Polski z lat 1978, 1982 i 2011 oraz brązowymi medalami mistrzostw kraju z 1975, 1980 i 2013. To stawia klub w grupie zespołów, które regularnie – przynajmniej w pewnych okresach – walczyły o najwyższe cele.
W rankingu wszech czasów polskiej ekstraklasy Śląsk plasuje się w drugiej dziesiątce, co przy ponad 70-letniej historii klubu pokazuje, że wrocławianie częściej walczyli o utrzymanie niż o tytuły. Niemniej druga połowa lat siedemdziesiątych i początek lat osiemdziesiątych uznawane są do dziś za najlepszy okres w historii klubu – sukcesy zarówno w lidze, jak i w Pucharze Polski, rekordowa ilość publiczności, dobre drużyny młodzieżowe oraz udane spotkania w europejskich pucharach. Aż pięciokrotnie Śląsk kończył w tym czasie rozgrywki ligowe na podium, w 1977 roku zdobywając pierwszy raz mistrzostwo Polski.
W 2012 r. Śląsk sięgnął po drugi tytuł mistrzowski – tuż przed finałami Euro 2012. W końcowej tabeli Ekstraklasy wrocławianie wyprzedzili wówczas o jeden punkt drużynę Ruchu Chorzów, a o trzy punkty Legię Warszawa. Tytuł mistrzowski miał dla kibiców wyjątkowy smak, bo został wywalczony dopiero po raz drugi w historii, po 35-letniej przerwie.
Złota era lat 70. – liczby nie kłamią
W 1971 roku były piłkarz Śląska Władysław Żmuda został trenerem WKS-u i po dwóch latach w sezonie 1972/73 wprowadził wrocławian do ekstraklasy. Zaczął się najlepszy okres w historii klubu. Wiosną 1975 Śląsk zajął 3. miejsce w lidze i zadebiutował w europejskich pucharach.
Sezon po sezonie wrocławianie budowali swoją pozycję. W sezonie 1975/76 Śląsk po raz pierwszy zdobył Puchar Polski, w finale wygrywając w Warszawie ze Stalą Mielec. To otworzyło drzwi do europejskich rozgrywek, gdzie Śląsk pokazał się z dobrej strony.
Wiosną 1977 Śląsk zdobył pierwszy w historii tytuł mistrza Polski. Na mecie rozgrywek „Wojskowi” wyprzedzili Widzewa Łódź i Górnika Zabrze. Rok później przyszło drugie miejsce, potem kolejne podium – w sezonie 1979/80 wrocławianie znów byli w ligowej czołówce i zajęli po raz drugi 3. miejsce w Polsce.
| Sezon | Pozycja | Osiągnięcie |
|---|---|---|
| 1974/75 | 3. miejsce | Brązowy medal |
| 1975/76 | – | Puchar Polski |
| 1976/77 | 1. miejsce | Mistrzostwo Polski |
| 1977/78 | 2. miejsce | Wicemistrzostwo |
| 1979/80 | 3. miejsce | Brązowy medal |
| 1981/82 | 2. miejsce | Wicemistrzostwo |
Europejskie wyczyny w rankingu pucharowym
Śląsk Wrocław w europejskich pucharach nie był tylko statystą. Wrocławianie awansowali do 1/8 finału Pucharu UEFA, eliminując po drodze GAIS Goeteborg i belgijską Antwerpię, a odpadając dopiero po dwumeczu ze słynnym Liverpoolem (1:2, 0:3), który później odniósł triumf w całych rozgrywkach.
W kolejnym sezonie wrocławianie odnieśli największy w swojej historii sukces na arenie międzynarodowej, dochodząc aż do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów. Na tym etapie za burtę wyrzuciło ich jednak włoskie Napoli (0:0, 0:2). To pozostaje najlepszym wynikiem klubu w europejskich rozgrywkach.
W sezonie 1978/79 wrocławianom udało się jeszcze dojść do 1/8 finału Pucharu UEFA, gdzie odpadli po dwumeczu z Borussią Moenchengladbach (1:1, 2:4). W rankingu polskich klubów w europejskich pucharach te osiągnięcia stawiają Śląsk w drugiej dziesiątce – daleko za Legią czy Wisłą Kraków, ale przed wieloma innymi zespołami z ekstraklasy.
Droga do mistrzostwa 2012 – sezon liczb
Sezon 2011/12 to dla Śląska Wrocław powrót na szczyt po 35 latach. 22 października 2011 roku WKS rozegrał pożegnalny mecz na swoim obiekcie przy ulicy Oporowskiej, pokonując Podbeskidzie Bielsko-Biała 1:0. Od tamtej pory spotkania ligowe i pucharowe rozgrywane były na Stadionie Wrocław – wybudowanym z myślą o Mistrzostwach Europy 2012 roku, mogącym pomieścić 42 771 kibiców, co czyni go największą areną zmagań w piłkarskiej ekstraklasie.
Premierowe spotkanie Trójkolorowi rozegrali tu 28 października 2011 roku, przy komplecie widzów pokonując Lechię Gdańsk 1:0. Przeprowadzka na nowy stadion zbiegła się z walką o tytuł, co nadało całemu sezonowi wyjątkowego charakteru.
W trakcie sezonu przyszły jednak trudne momenty. 0:3 z warszawską Polonią i 0:4 z Legią. W 21. kolejce lepsi okazali się też zawodnicy Korony Kielce. WKS przegrał 1:2 i tracił do lidera już pięć punktów. Wydawało się, że szansa na złote medale uciekła.
6 maja 2012 roku WKS pokonał Wisłę w Krakowie. To oznaczało jedno: Śląsk Wrocław po raz drugi w historii był mistrzem Polski! Głównym architektem sukcesu był trener Orest Lenczyk, dla którego był to już przedostatni klub w karierze szkoleniowej.
Rekordy indywidualne zawodników
W historii Śląska Wrocław przewinęło się wielu zawodników, ale tylko nieliczni zapisali się w klubowych annałach na stałe. Rekordzistą pod względem liczby występów pozostaje Waldemar Sobota. Niekwestionowanym liderem strzelców jest Ryszard Tarasiewicz, który zapisał się jako najskuteczniejszy piłkarz w dziejach klubu.
Tarasiewicz to postać szczególna – z dobrej strony na MŚ 1986 w Meksyku zaprezentował się Ryszard Tarasiewicz, co przełożyło się również na postawę w lidze. Jego bramki w barwach Śląska to dziesiątki goli, które w rankingu strzelców klubu dają mu niekwestionowaną pierwszą pozycję.
Najlepszym asystentem został Tomasz Hołota – jego podania otwierały drogę do wielu goli dla Śląska. To pokazuje, że rekordy klubowe to nie tylko liczba bramek, ale także kompleksowy wkład w grę zespołu.
Władysław Żmuda I jako kapitan wprowadził Śląsk na premierowy mecz w historii Ekstraklasy, a następnie odnosił wielkie sukcesy jako trener klubu.
Frekwencja i ranking kibiców
Liczby dotyczące frekwencji to ważny element rankingu Śląska Wrocław. Spotkania WKS-u na Stadionie Wrocław w sezonie 2017/18 oglądało 204 211 osób. W ciągu dwóch lat frekwencja wzrosła zatem aż o niemal 50 tysięcy widzów!
Pod względem sumy kibiców na meczach Lotto Ekstraklasy wrocławski klub uplasował się na 6. miejscu w kraju. To solidna pozycja, choć daleka od czołówki z Legią Warszawa czy Lechem Poznań.
W sezonie 2015/16 na trybunach zasiadło 157 325 kibiców, a w kolejnym, 2016/17, było ich 172 684. W sezonie 2017/18 średnia liczba widzów przekroczyła 10 tysięcy i wyniosła dokładnie 10 747 kibiców na mecz. Trend wzrostowy pokazywał, że Śląsk odbudowywał swoją pozycję nie tylko sportowo, ale i marketingowo.
| Sezon | Suma kibiców | Średnia na mecz |
|---|---|---|
| 2015/16 | 157 325 | 8 740 |
| 2016/17 | 172 684 | 9 089 |
| 2017/18 | 204 211 | 10 747 |
Sezon 2023/24 – aktualna pozycja w rankingu
Według statystyk sezonu 2023/2024, klub wywalczył 63 punkty (18 zwycięstw, 9 remisów), zdobywając drugie miejsce w Ekstraklasie. To najlepszy wynik Śląska od czasu mistrzostwa, który potwierdza, że klub wrócił do ścisłej czołówki.
Zespół osiągnął średnie posiadanie piłki na poziomie 48,3%, co praktycznie pokrywa się z ligową średnią. Nie była to więc drużyna dominująca stylem, ale skuteczna w realizacji założeń taktycznych.
Skuteczność napastników była jednym z kluczowych elementów siły Śląska w sezonie 2023/2024. Zespół zdobył 49 bramek – wynik potwierdzający stabilność w ataku na tle całej Ekstraklasy. W rankingu strzeleckim to plasowało wrocławian w czołowej piątce ligi.
Spadki i powroty – ranking niestabilności
Historia Śląska to nie tylko sukcesy. W 1969 roku nastąpił pierwszy spadek do 2 ligi. Później przyszły kolejne trudne momenty. Gdy w 2003 roku wrocławscy piłkarze znaleźli się w trzeciej lidze – mogło się wydawać, że takie chwile triumfu nie powrócą już nigdy.
24 maja 2008 roku zielono-biało-czerwoni wygrali w Poznaniu z Wartą 3:2 i zapewnili sobie awans do ekstraklasy. To był punkt zwrotny – od tego momentu Śląsk systematycznie odbudowywał swoją pozycję, by cztery lata później sięgnąć po mistrzostwo.
W sezonie 2008/2009 Śląsk wzmocniony Sebastianem Milą po rundzie jesiennej zajmował 6. miejsce w Ekstraklasie i utrzymał je do końca rozgrywek. Choć szóste miejsce nie było premiowane awansem do europejskich pucharów, powszechna była opinia, że taka lokata to sukces jak na beniaminka.
Puchary Polski i Superpuchary w zestawieniu
Oprócz mistrzostw Polski Śląsk może pochwalić się trofeami w krajowych pucharach. Do sukcesów Śląska na arenie ogólnopolskiej należy zaliczyć dwa Puchary Polski (w 1976 r. oraz w 1987 r.), a także udział w finale Pucharu Polski w 2013 r. W latach 1987 oraz 2012 Śląsk wywalczył też Superpuchar.
12 sierpnia 2012 roku Mistrz Polski zmierzył się ze zdobywcą Pucharu Polski – Legią Warszawa w meczu o Superpuchar Polski, zdobywając to trofeum po raz drugi w historii wrocławskiego klubu. To było potwierdzenie dominacji w tamtym okresie.
- Puchary Polski: 1976, 1987
- Superpuchary Polski: 1987, 2012
- Finały Pucharu Polski: 2013 (porażka)
Europejskie rozgrywki po 2012 roku
Mistrzostwo w 2012 roku dało Śląskowi szansę na grę w eliminacjach Ligi Mistrzów. Kolejny sezon w rozgrywkach UEFA Śląsk rozpoczął od II rundy eliminacyjnej Ligi Mistrzów. Pokonał w niej przeciwnika z Czarnogóry – Budućnost Podgorica, jednak w następnej rundzie, po przegranej w dwumeczu aż 1:6 z mistrzem Szwecji, Helsingborgs IF, odpadł z tych rozgrywek, kontynuując swe zmagania w fazie play-off Ligi Europy.
Sukces ten nie przełożył się jednak na dobre wyniki Śląska w Europie. Dwie porażki z Hannoverem 96 (3:5, 1:5) nie dały mu szans na awans do upragnionej fazy grupowej. Zaważyły one na dymisji dotychczasowego trenera, Oresta Lenczyka. W rankingu polskich klubów w europejskich pucharach XXI wieku Śląsk plasuje się w drugiej dziesiątce – start był obiecujący, ale zabrakło przebicia się do fazy grupowej.
Ranking legend klubowych
Jedną z największych legend Śląska Wrocław jest Władysław Żmuda I (ur. w 1939 r. w Rudzie), który jako kapitan drużyny wprowadził ją na premierowy mecz w historii Ekstraklasy, a następnie odnosił wielkie sukcesy jako trener Śląska.
Władysław Żmuda I był obrońcą i pomocnikiem Śląska w latach 1962-1971. W nowym klubie szybko został kapitanem, a w 1964 r. wywalczył z nim awans do pierwszej ligi. Łącznie na najwyższym szczeblu rozgrywkowym zagrał 80 razy.
Do legend należy też Sebastian Mila, który w sezonie 2011/12 był jednym z liderów drużyny mistrzowskiej. Indywidualny sukces osiągnął Kamil Biliński, który strzelił 21 bramek w rozgrywkach Młodej Ekstraklasy i został królem strzelców – to pokazuje, że Śląsk miał także sukcesy na poziomie młodzieżowym.
Pozycja Śląska w kontekście innych dyscyplin
Warto wspomnieć, że nazwa Śląsk Wrocław to nie tylko piłka nożna. Wspomnienia roku 1977, kiedy to Śląsk Wrocław był mistrzem Polski w piłce ręcznej, koszykówce oraz piłce nożnej, są we Wrocławiu żywe do dziś. Taki potrójny sukces to ewenement w polskim sporcie.
W koszykówce Śląsk ma jeszcze bogatszą historię. Najwięcej tytułów mistrzowskich: Śląsk Wrocław – 18 złotych medali. Najdłuższa seria zwycięstw: 32 kolejne wygrane – Śląsk Wrocław (lata 1998–1999). To pokazuje, że w rankingu polskich klubów sportowych Śląsk Wrocław ma pozycję znacznie wyższą niż tylko w piłce nożnej.
W 1977 roku Śląsk Wrocław był mistrzem Polski jednocześnie w trzech dyscyplinach: piłce nożnej, koszykówce i piłce ręcznej – ewenement w skali kraju.
Podsumowanie liczb i perspektywy
Śląsk Wrocław w rankingach polskiej piłki zajmuje miejsce w drugiej dziesiątce – nie jest gigantem w skali historii, ale ma dwa momenty prawdziwej wielkości: lata 70. i sezon 2011/12. Liczby to potwierdzają: dwa mistrzostwa, trzy wicemistrzostwa, trzy brązowe medale, dwa Puchary Polski i dwa Superpuchary.
W europejskich pucharach najlepszym osiągnięciem pozostaje ćwierćfinał Pucharu Zdobywców Pucharów z lat 70. – od tamtej pory żaden zespół Śląska nie powtórzył tego wyniku. Frekwencja na meczach plasuje klub w pierwszej szóstce kraju, choć daleko za liderami.
Sezon 2023/24 pokazał, że Śląsk wrócił do ścisłej czołówki – drugie miejsce w lidze to najlepszy wynik od ponad dekady. Jeśli klub utrzyma ten poziom, może realnie myśleć o trzecim mistrzostwie w historii. Liczby nie kłamią – potencjał jest, pozostaje pytanie o konsekwencję w realizacji celów.
