Rankingi Man Utd – od Fergusona do dziś
Manchester United po odejściu Sir Alexa Fergusona w 2013 roku przeszedł transformację, której nikt nie przewidział. Klub, który przez 26 lat dominował angielską piłkę, nagle znalazł się w sytuacji, gdzie zmiana menedżera stała się normą, a sukcesy – wyjątkiem. Ranking Manchester United od czasów Fergusona do dziś to historia kontrastów: od 38 trofeów w erze szkockiego legendy do zaledwie kilku pucharów w ciągu kolejnej dekady.
Pozycja Manchester United w rankingach klubowych, wyniki poszczególnych menedżerów i statystyki meczowe pokazują skalę wyzwania, przed którym stanął klub. To nie tylko opowieść o spadku formy, ale też o próbach odbudowy potęgi Old Trafford.
Dla osoby, która dopiero zaczyna śledzić Czerwone Diabły, zrozumienie tej transformacji jest kluczem do pojęcia obecnej sytuacji klubu. Poniżej znajdziesz kompleksowe zestawienie – od złotej ery Fergusona po współczesne turbulencje.
Era Fergusona – punkt odniesienia dla wszystkich rankingów
Sir Alex Ferguson spędził 26 lat w Manchester United, zdobywając 38 trofeów, w tym 13 tytułów Premier League, 5 Pucharów Anglii i 2 tytuły Ligi Mistrzów w 1999 i 2008 roku. Te liczby stanowią punkt odniesienia dla każdego kolejnego menedżera – i jednocześnie pokazują, jak wysoko poprzeczka została zawieszona.
Bilans Fergusona w Premier League to 528 wygranych z 810 meczów, co daje średnią punktową na poziomie ponad 2 punkty na mecz przez dwie dekady. Ferguson zdobył nagrodę Menedżera Sezonu Premier League 11 razy oraz miesięczne wyróżnienie 27 razy. To statystyki, które w rankingach menedżerów Manchester United pozostają poza zasięgiem jakiegokolwiek następcy.
Ferguson spędził łącznie 2,284 dni z zespołem na szczycie tabeli Premier League – o 1,305 dni więcej niż jego najbliższy rywal w tym zestawieniu
United zdobywał tytuły w latach 1993, 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2007, 2008, 2009, 2011 i 2013 – więcej niż wszystkie inne kluby razem wzięte do tamtej daty. Ostatni sezon Fergusona zakończył się triumfem – United wygrało mistrzostwo z 4-meczowym wyprzedzeniem, pokonując Aston Villę 3-0, a sezon zakończyli 11 punktów przed Manchester City.
Trofea Fergusona – szczegółowe zestawienie
Ranking trofeów Manchester United w erze Fergusona pokazuje wszechstronność szkockiego menedżera. Nie chodziło tylko o ligę – Ferguson budował imperium na wszystkich frontach.
| Trofeum | Liczba | Lata |
|---|---|---|
| Premier League | 13 | 1993, 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2007, 2008, 2009, 2011, 2013 |
| Puchar Anglii | 5 | 1990, 1994, 1996, 1999, 2004 |
| Puchar Ligi | 4 | 1992, 2006, 2009, 2010 |
| Liga Mistrzów | 2 | 1999, 2008 |
| Puchar Zdobywców Pucharów | 1 | 1991 |
| Superpuchar Europy | 1 | 1991 |
| Puchar Interkontynentalny | 1 | 1999 |
| Klubowe Mistrzostwo Świata | 1 | 2008 |
Sezon 1998/99 był największym w historii futbolu – Manchester United jako pierwszy angielski klub zdobył potrójną koronę. Pierwszy triumf w Lidze Mistrzów przyszedł w szczególnych okolicznościach – gole Teddy’ego Sheringhama i Ole Gunnara Solskjaera w 91. i 93. minucie zapewniły zwycięstwo 2-1 nad Bayernem Monachium.
Rekordy, które przetrwały próbę czasu
Ferguson jako jedyny menedżer wygrał tytuł Premier League trzy razy z rzędu, co osiągnął dwukrotnie – w latach 1998/99-2000/01 oraz 2006/07-2008/09. Prowadził United do 71 zwycięstw po stracie pierwszego gola – więcej niż jakikolwiek inny menedżer w historii Premier League.
W marcu 1995 Ferguson został pierwszym menedżerem, który wygrał mecz Premier League różnicą 9 bramek, gdy United pokonało Ipswich Town 9-0 dzięki golom Roya Keane’a, Andy’ego Cole’a (4), Marka Hughesa (2) i Paula Ince’a. Ten rekord został powtórzony tylko trzy razy od tamtej pory.
David Moyes – pierwszy po legendzie (2013-2014)
Ferguson osobiście wybrał menedżera Evertonu Davida Moyesa na swojego następcę. Presja była ogromna – przejąć klub po 26 latach dominacji to zadanie, które przytłoczyło szkockiego szkoleniowca.
Moyes wygrał Tarczę Wspólnoty w swoim pierwszym meczu, zdobywając swoje pierwsze trofeum jako menedżer United, jednak po niepowodzeniu w zakwalifikowaniu klubu do Ligi Mistrzów został zwolniony przed końcem pierwszego sezonu. United zakończyli sezon na 7. miejscu – najgorszej pozycji od powstania Premier League.
Ranking Manchester United spadł dramatycznie w debiutanckim sezonie Moyesa – z mistrzów do 7. miejsca w ciągu jednego roku
Moyes zarządzał 51 meczami, co daje mu jeden z krótszych okresów kadencji w historii klubu. Jego bilans punktowy był najsłabszy spośród wszystkich pełnoetatowych menedżerów United w erze Premier League.
Louis van Gaal – holenderski pragmatyk (2014-2016)
W swoim inauguracyjnym sezonie United pozyskało wielu znaczących zawodników i powróciło do Ligi Mistrzów z czwartym miejscem, a w drugim sezonie zajęło piąte miejsce, ale wygrało Puchar Anglii 2015/16 – pierwszy dla klubu od 12 lat.
Zarząd uznał jednak, że nie poczyniono wystarczających postępów w porównaniu z poprzednim sezonem i Van Gaal został zwolniony 23 maja 2016, zaledwie dwa dni po zdobyciu pucharu. To brutalna decyzja pokazała, jak wysokie są oczekiwania w rankingu menedżerów Manchester United.
Zespół zajął czwarte, a potem piąte miejsce w Premier League podczas jego kadencji i nigdy nie wyszedł poza 1/16 finału Ligi Europy. W drugim sezonie United zanotowało najniższą liczbę bramek od sezonu 1990-91, strzelając tylko 49 goli w 38 meczach ligowych.
José Mourinho – krótkotrwały powrót do zwycięstw (2016-2018)
Mourinho zastąpił Van Gaala cztery dni później, stając się czwartym menedżerem United (włączając Giggsa) w ciągu czterech lat od odejścia Fergusona. Portugalczyk przyniósł natychmiastowe rezultaty.
Mourinho wygrał Tarczę Wspólnoty, Puchar Ligi i Ligę Europy w pierwszym sezonie – Liga Europy była pierwszą w historii klubu, czyniąc United piątym zespołem, który zdobył wszystkie główne europejskie trofea klubowe.
| Menedżer | Mecze | Wygrane | Punkty/mecz | Trofea |
|---|---|---|---|---|
| Alex Ferguson | 810 | 528 | 2.02 | 38 |
| José Mourinho | 144 | 84 | 1.97 | 3 |
| Erik ten Hag | 128 | 70 | 1.84 | 2 |
| Ole Gunnar Solskjaer | 168 | 91 | 1.79 | 0 |
| Louis van Gaal | 103 | 54 | 1.72 | 1 |
| David Moyes | 51 | 27 | 1.65 | 1 |
| Ruben Amorim | ~70 | ~30 | 1.23 | 0 |
Mourinho przyniósł bardzo potrzebną mentalność zwycięzcy, zdobywając Ligę Europy, Puchar Ligi i Tarczę Wspólnoty. Pomimo najwyższego procentu wygranych (58,33%) spośród menedżerów po Fergusonie, jego relacje z zespołem i zarządem pogorszyły się, co doprowadziło do jego odejścia w połowie sezonu 2018-19.
Ole Gunnar Solskjaer – legenda bez trofeów (2018-2021)
Najdłużej urzędujący menedżer od czasów Fergusona, Solskjaer przyniósł optymizm, harmonię w zespole i bardziej ofensywny styl gry. Pomimo dotarcia do kilku półfinałów i finału Ligi Europy, jego kadencja ostatecznie zakończyła się bez trofeów, a fatalna seria wyników ligowych doprowadziła do jego odejścia zaledwie trzy miesiące po rozpoczęciu sezonu 2021-22.
Solskjaer był bliski przełomu – United zajęło drugie miejsce w sezonie 2020/21, najwyżej od czasów Fergusona. Jednak brak trofeum i seria porażek na początku kolejnego sezonu zakończyły jego misję. Ranking Manchester United w tym okresie pokazywał stabilizację, ale bez konkretnych sukcesów.
Tymczasowi menedżerowie – seria krótkich interwencji
Michael Carrick nadzorował trzy mecze po odejściu Solskjaera, pozostając niepokonany i zdobywając uznanie za swój krótkoterminowy wpływ. Okres tymczasowy Ralfa Rangnicka charakteryzował się rozczarowującymi występami i podzieloną szatnią.
Erik ten Hag – nadzieja i rozczarowanie (2022-2024)
Kadencja Ten Haga rozpoczęła się z wczesnym optymizmem, gdy Holender dostosował swoją filozofię do mocnych stron United, kończąc trzeci w lidze i zdobywając Puchar Ligi w debiutanckim sezonie. 26 lutego 2023 roku przyniósł United pierwsze trofeum w prawie sześć lat, gdy wygrali finał Pucharu Ligi przeciwko Newcastle United.
W kolejnym sezonie Ten Hag doprowadził United do finału Pucharu Anglii, gdzie pokonali Manchester City 2-1, zapewniając drugie trofeum z rzędu. Jednak drugi sezon był trudny, gdy stał się bardziej sztywny w swoim stylu gry, ale oszałamiające zwycięstwo w finale Pucharu Anglii nad Manchester City pozwoliło mu rozpocząć trzeci sezon, pomimo zajęcia ósmego miejsca – najniższego od sezonu 1989-90.
W październiku 2024 Ten Hag został zwolniony po tym, jak klub wygrał tylko trzy mecze w pierwszych dziewięciu spotkaniach ligowych, pozostawiając ich na 14. miejscu w Premier League.
Ruben Amorim – najkrótszy epizod współczesności (2024-2026)
Były napastnik United i jeden z asystentów Ten Haga, Ruud van Nistelrooy, objął tymczasowe prowadzenie przez cztery mecze przed powołaniem Rubena Amorima na stanowisko głównego trenera 11 listopada.
Amorim dołączył do United z optymizmem fanów po jego sukcesach ze Sportingiem Lizbona, ale od samego początku ostrzegał kibiców, że będzie dużo „cierpienia”. Doprowadził United do 15. miejsca i przegrał z Tottenhamem w finale Ligi Europy. Jego średnia 1,23 punktu na mecz jest najniższa spośród wszystkich menedżerów United na tej liście.
Ruben Amorim został zwolniony przez Manchester United w styczniu 2026, mniej niż 24 godziny po wybuchu skierowanym do władz klubu. Remis 1-1 na wyjeździe z Leeds United był ostatnią kroplą, a Amorim opuścił klub z United na szóstym miejscu w tabeli Premier League
Porównanie statystyczne – Ferguson vs następcy
Ranking menedżerów Manchester United pod względem średniej punktowej na mecz pokazuje przepaść między erą Fergusona a tym, co przyszło później. José Mourinho z 1,97 punktu na mecz był statystycznie najbliżej Fergusona, pomimo ciągłych napięć z zawodnikami i zarządem.
Ferguson spędził 26 lat i 8 miesięcy na stanowisku, rozgrywając 1,499 meczów ze średnią 2,02 punktu na mecz. To pozostaje złotym standardem. Każdy następca był oceniany – i ostatecznie zawiódł – w porównaniu z tym poziomem ciągłości i wydajności.
Trofea po Fergusonie – drastyczny spadek
W ciągu 26 lat Ferguson zdobył 38 trofeów. W ciągu 12 lat po jego odejściu United wygrało zaledwie 8 trofeów – i żadnego mistrzostwa Premier League. Ranking trofeów Manchester United w tym okresie pokazuje:
- 0 tytułów mistrzowskich – najdłuższa susza od lat 80.
- 2 Puchary Anglii (2016, 2024)
- 2 Puchary Ligi (2017, 2023)
- 1 Liga Europy (2017)
- 3 Tarcze Wspólnoty (2013, 2016, 2017)
Pozycja Manchester United w rankingu klubów europejskich również spadła. Z regularnego uczestnika półfinałów Ligi Mistrzów klub stał się bywalcem Ligi Europy, a czasem nawet nie kwalifikował się do europejskich pucharów.
Ranking ligowy – miejsca w tabeli od 2013
Pozycje Manchester United w rankingu Premier League po odejściu Fergusona przedstawiają się następująco:
| Sezon | Miejsce | Menedżer | Punkty |
|---|---|---|---|
| 2013/14 | 7. | David Moyes | 64 |
| 2014/15 | 4. | Louis van Gaal | 70 |
| 2015/16 | 5. | Louis van Gaal | 66 |
| 2016/17 | 6. | José Mourinho | 69 |
| 2017/18 | 2. | José Mourinho | 81 |
| 2018/19 | 6. | Mourinho/Solskjaer | 66 |
| 2019/20 | 3. | Ole Gunnar Solskjaer | 66 |
| 2020/21 | 2. | Ole Gunnar Solskjaer | 74 |
| 2021/22 | 6. | Solskjaer/Rangnick | 58 |
| 2022/23 | 3. | Erik ten Hag | 75 |
| 2023/24 | 8. | Erik ten Hag | 60 |
| 2024/25 | 15. | Ten Hag/Amorim | – |
Ranking Manchester United w tych latach pokazuje brak konsekwencji – od drugiego miejsca do ósmego, od Ligi Mistrzów do walki o europejskie puchary. Żaden sezon nie zakończył się mistrzostwem, co dla klubu przyzwyczajonego do dominacji było szokiem.
Przyczyny upadku w rankingach
Ponad 12 lat po odejściu Sir Alexa Fergusona problem nie jest już taktyczny ani indywidualny. Jest strukturalny. Dopóki United nie zharmonizuje rekrutacji, kierunku sportowego i cierpliwości, każdy nowy menedżer – niezależnie od reputacji – prawdopodobnie podąży tą samą ścieżką.
Pozycja Manchester United w rankingach spadła z kilku powodów:
- Brak ciągłości – 10 menedżerów w 12 lat to chaos organizacyjny
- Słaba rekrutacja – drogie transfery, które nie przynosiły rezultatów
- Wzrost konkurencji – Manchester City i Liverpool zbudowały dynastie
- Presja dziedzictwa Fergusona – każdy menedżer oceniany przez pryzmat niemożliwego do osiągnięcia standardu
Obecna sytuacja – Michael Carrick i przyszłość
Obecnym głównym trenerem jest Michael Carrick, który przejął stanowisko od tymczasowego trenera Darrena Fletchera po zwolnieniu Rubena Amorima w styczniu 2026. Carrick powrócił do Old Trafford tymczasowo po odejściu Amorima i poprowadził Czerwone Diabły do zwycięstwa w derbach z Manchester City w połowie stycznia.
Ranking potencjalnych następców obejmuje nazwiska takie jak Oliver Glasner z Crystal Palace, Enzo Maresca (były menedżer Chelsea) czy nawet Darren Fletcher jako opcja długoterminowa. Każdy z nich będzie musiał zmierzyć się z tym samym wyzwaniem: jak odbudować pozycję Manchester United w rankingach bez cierpliwości, której Ferguson miał pod dostatkiem.
Wnioski – co pokazują rankingi Man Utd
Ranking Manchester United od Fergusona do dziś to opowieść o tym, jak szybko można stracić dominację w futbolu. Klub, który przez dwie dekady był punktem odniesienia dla całej Premier League, stał się przykładem tego, jak nie prowadzić sukcesji po legendarnym menedżerze.
Pozycja Manchester United w rankingu klubów europejskich spadła z Top 3 do walki o Top 10. W rankingu angielskim klub, który przez lata był synonimem mistrzostwa, teraz regularnie kończy sezon poza podium. Statystyki są bezlitosne:
38 trofeów w 26 lat vs 8 trofeów w 12 lat – różnica, która definiuje upadek imperium
Dla kogoś, kto zaczyna śledzić Manchester United, kluczowe jest zrozumienie, że obecne problemy nie wynikają z braku talentu czy pieniędzy. United wciąż jest jednym z najbogatszych klubów świata. Problem leży w strukturze, strategii i braku wizji długoterminowej. Każdy menedżer dostawał 1-2 lata na udowodnienie się, podczas gdy Ferguson potrzebował 4 lat, żeby wygrać pierwsze trofeum.
Ranking menedżerów Manchester United pokazuje też, że nawet najlepsi szkoleniowcy współczesności – Mourinho, Van Gaal, Ten Hag – nie potrafili odtworzyć magii Fergusona. To nie była kwestia kompetencji, ale systemowego podejścia do budowania klubu.
Przyszłość Manchester United zależy od tego, czy zarząd nauczy się z ostatnich 12 lat. Pozycja w rankingach może się poprawić, ale wymaga to cierpliwości, spójnej strategii transferowej i dania menedżerowi czasu na budowę zespołu. Coś, czego Ferguson miał w nadmiarze, a jego następcy – w ogóle.
